ఫీమర్ ఫ్రాక్చర్‌తో నా ప్రయాణం!!!

 

పడిపోవడం నుండి పునరుద్ధానం వరకు:

ఫీమర్ ఫ్రాక్చర్‌తో నా ప్రయాణం

 -క్రాంతి దొనేపూడి

 

కేవలం ఒక్క అడుగు!!!

నాలుగు సంవత్సరాల క్రితం, మెట్లు దిగుతూ వేసిన ఒక్క అడుగు నా జీవితాన్ని మార్చివేసింది.

ఆ ఒక్క అడుగు నన్ను మంచంపై పడేసింది.

నన్ను కదలలేకుండా చేసింది.

జీవితాన్ని పూర్తిగా వేరే దృష్టితో చూసేలా చేసింది.

నన్ను ఇతరులపై ఆధారపడేలా చేసింది.

మానసిక నిరాశలో ముంచింది.

ఇప్పుడు ఆ ఒక్క అడుగు నా మనసులో అంతులేని లూప్‌లా తిరుగుతూనే ఉంటుంది: "ఒకవేళ… ఒకవేళ… ఒకవేళ…"

 

పడిపోవడం:

తేదీ: 5 ఏప్రిల్ 2022 (మంగళవారం), సమయం: ఉదయం 10:05.

అది మరే రోజులాంటి ఉదయంతోనే మొదలైంది — నేను పనికి బయలుదేరుతున్నాను.

కానీ మెట్లు దిగే సాధారణమైన ఆ అడుగు అసాధారణంగా మారి, ఒక్క క్షణంలో ఫెమర్ ఫ్రాక్చర్‌కి దారితీసింది — అంతా మారిపోయింది.

ఒక్క క్షణం నేను సాధారణంగా నడుస్తున్నాను. మరుక్షణం ఒక పదునైన శబ్దం వినిపించింది, తొడలో తీవ్రమైన నొప్పి తాకింది. అది నేను ఎన్నడూ అనుభవించని నొప్పి — తీవ్రంగా, పట్టించుకోకుండా ఉండలేకపోయాను.

నా కాలు వెంటనే వాచిపోయింది, నీలంగా మారింది, నిలబడలేకపోయాను. గాయపడిన కాలు కొంచెం చిన్నగా కనిపించి, బయటివైపు వంగింది. ఏదో తీవ్రమైనది జరిగిందని అర్థమైంది.

అయినా, ఆ క్షణంలో ఫెమర్ ఫ్రాక్చర్ యొక్క నిజమైన తీవ్రత నాకు పూర్తిగా అర్థంకాలేదు.

అది కేవలం ఒక అడుగు. అయితే అది అలా కాకపోయింది.

 

అయోమయం:

అంబులెన్స్‌లో ఆసుపత్రికి వెళ్ళే దారి నొప్పిలో మసకమసకగా గుర్తుంది.

నా భార్య మరియు మా పక్కింటివారు నాతో వచ్చారు.

ఎమర్జెన్సీ విభాగానికి చేరుకున్నాక, వైద్య బృందానికి జరిగింది వివరించాం.

కొన్ని నిమిషాలు చర్చించిన తర్వాత ఎక్స్-రే తీయమని సూచించారు.

ఎక్స్-రే తర్వాత ఎమర్జెన్సీ డాక్టర్, ట్రామా స్పెషలిస్ట్ వస్తారని చెప్పారు.

కొంత సమయం పట్టవచ్చని తెలుసుకున్న మా పక్కింటివారు, స్పెషలిస్ట్ తర్వాత అప్‌డేట్ ఇవ్వమని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.

అంతసేపూ నేను స్ట్రెచర్‌పై కొంచెం కూడా కదలలేకుండా ఉన్నాను.

 

నిర్ధారణ: నిజం తెలిసిన క్షణం-

మధ్యాహ్నం 1:30 కి ట్రామా స్పెషలిస్ట్ ఎక్స్-రే చేత పట్టుకుని వచ్చారు.

ఆయన చిత్రాలు చూపించి నిర్ధారించారు: ఫెమర్ ఫ్రాక్చర్ — శరీరంలో అత్యంత బలమైన, పొడవైన ఎముకల్లో ఒకటైన నా ఎడమ తొడ ఎముక విరిగింది. ఫెమర్ ఫ్రాక్చర్‌లకు దాదాపు ఎప్పుడూ శస్త్రచికిత్స అవసరమవుతుందని వైద్యుడు వివరించారు.

తర్వాత అరగంట నేను అత్యంత కష్టంగా విన్నది. నిపుణుడు ORIF (బహిరంగ తగ్గింపు అంతర్గత స్థిరీకరణ) శస్త్రచికిత్స విధానాన్ని, అనేక "ఒకవేళలు" మరియు "అయితే"లతో వివరించారు.

రెండు తొడలను పైనుండి చూపించే ఎక్స్-రే చూస్తే — విరిగిన తొడ పక్కన సాధారణ తొడ — వళ్ళు జలదరించింది; అది ఒంటరిగా ఫ్రాక్చర్ తొడ చూడడం కంటే ఎంతో కలవరపెట్టింది.

నిర్ణయించుకోవడానికి నా భార్య మరియు నేను ఒంటరిగా వదిలివేయబడ్డాం. ఆమె ముఖంలోకి చూశాను, ఆమె నా ముఖంలోకి చూసింది. ఏ అభిప్రాయం లేకుండానే కన్నీళ్ళు రాలాయి.

నేను మొదట చెప్పింది నా తమ్ముడు మరియు అమ్మను పిలవమని. ప్రమాదం జరిగి నాలుగు గంటలు దాటినా, ఆ క్షణం వరకు ఒక్క ఫోన్ కాల్ కూడా చేయలేదు.

 

శూన్యం:

నా భార్య తమ్ముడుకు ఫోన్ చేసింది, కానీ స్పందన లేకపోవడంతో అమ్మకు చేసింది.

వారి సంభాషణ మొదలవగానే, నేను పూర్తిగా శూన్యంలో పడిపోయాను. వారు మాట్లాడుతున్నారని తెలుసు, కానీ ఏమీ మాట్లాడుతున్నారో నాకు చేరలేదు.

ఆ క్షణం వరకు జరిగినవన్నీ అర్థమవుతున్నాయి, కానీ ఇప్పుడు నా శరీరం మరియు మనసు వేరుపడినట్టు అనిపించింది.

ఫోన్ సంభాషణ ముగిసిన తర్వాత, నా భార్య చెప్పింది — అందరూ వెంటనే బయలుదేరుతున్నారని.

మధ్యాహ్నం గడిచింది, ఎమర్జెన్సీ విభాగంలోనే భోజనం చేశాం.

తర్వాత నా భార్య మా పక్కింటి దంత వైద్యుడికి స్పెషలిస్ట్ తో జరిగిన చర్చ గురించి చెప్పింది.

కొన్ని గంటలు కూడా అనంతకాలంగా అనిపించాయి.

సాయంత్రానికి నిజం అర్థమైంది — ఏమి జరిగిందనే కాదు, ఇప్పుడేం చేయాలనే ప్రశ్న ముందుకొచ్చింది.

 

నిర్ణయం:

సాయంత్రం 5 గంటలకు, నా భార్య మరియు మా పక్కింటివారు వైద్యుడితో ప్రత్యేకంగా మాట్లాడారు — సుమారు 30 నుండి 40 నిమిషాలు. అది తర్వాతి మార్గాన్ని నిర్ణయించింది.

శస్త్రచికిత్స గురించి, అది ఎలా నన్ను మెరుగుపరుస్తుందో చర్చించారు.

శస్త్రచికిత్స చేయకపోతే ఏమవుతుందన్న ప్రత్యామ్నాయాన్ని కూడా చర్చించారు… ఒకవేళ… ఒకవేళ…

చివరికి నిర్ణయం తీసుకున్నారు: మర్నాడు ORIF శస్త్రచికిత్స చేయించుకుంటాను.

అప్పుడు ఆసుపత్రి అనుష్ఠానాలు మొదలయ్యాయి — ఎమర్జెన్సీ విభాగం నుండి ఇన్‌పేషెంట్‌గా మారడం, కార్పొరేట్ బీమా ప్రక్రియ మొదలయ్యాయి.

CT స్కాన్ కోసం తీసుకెళ్ళినప్పుడు — ఏడు-ఎనిమిది గంటలు ఒకే స్థితిలో పడి ఉన్న తర్వాత — స్కాన్ టేబుల్‌పై పెట్టడానికి లేపినప్పుడు, అసాధారణమైన నొప్పి పెల్లుబికింది, నేను అరిచాను.

కళ్ళు మూసుకుంటే ఆ క్షణం ఇప్పటికీ కనిపిస్తుంది, నా అరుపులు వినిపిస్తాయి.

స్కాన్ తర్వాత తిరిగి స్ట్రెచర్‌పై పెట్టినప్పుడు మళ్ళీ అదే నొప్పి, అదే అరుపులు.

ఎమర్జెన్సీ విభాగంలోకి తీసుకొస్తుండగా, నా భార్య రిసెప్షన్‌లో ఫైలు పట్టుకుని నిలబడడం చూశాను — గది నంబరు 4025 కేటాయించబడింది అని తెలిసింది.

 

గది 4025:

కొంత సమయం తర్వాత స్ట్రెచర్ పట్టే పెద్ద లిఫ్ట్‌లో మా గదికి తీసుకెళ్ళారు.

భార్య రెండు కాల్స్ చేసింది: తమ్ముడు ఎక్కడున్నాడు, మరియు పక్కింటివారింట్లో ఉన్న మా నాలుగేళ్ళ అమ్మాయి గురించి.

గదిలోనే రాత్రి భోజనం తిన్నాం, కుటుంబం రాకను వేచి చూస్తూ. తమ్ముడు, మరదలు, వారి కూతురు, మా అమ్మ అందరూ కారులో వెంటనే బయలుదేరారు. రాత్రి 10:30కి తమ్ముడు వచ్చాడు.

తమ్ముడు నాతో ఉంటానని, నా భార్యని విశ్రాంతి తీసుకోమని చెప్పాడు — ఆమెకు ఇది చాలా కష్టంగా, అలసటగా గడిచిన రోజు. నా తమ్ముడు వచ్చాక నా భార్య ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత కనిపించింది.

రోగి దుస్తులు వేశారు. రోజంతా పడుకున్న కారణంగా అడల్ట్ డైపర్‌పై ఆధారపడాల్సి వచ్చింది.

అమ్మ సహజ ప్రవృత్తి, నా భార్య మా అమ్మాయి దగ్గరికి వెళ్ళింది.

 

శస్త్రచికిత్సకు ముందు రాత్రి:

ఎడమ కాలుకు బట్ట చుట్టి కదలకుండా ఉంచారు. శస్త్రచికిత్సకు ముందు ఉదయం 6 లోపు పాలు తాగి ఖాళీ కడుపుతో ఉండమని సూచించారు.

తమ్ముడు పక్కన సహాయకుని మంచంపై పడుకున్నాడు. కొంచెం నిద్ర పట్టింది, కానీ అకస్మాత్తుగా మేల్కొన్నాను — నొప్పి వల్లో, జరిగిన సంఘటనలు మళ్ళీ మనసులో మెదలడం వల్లో, ఆసుపత్రి వాతావరణం వల్లో తెలియదు. తమ్ముడు మృదువుగా "పడుకో" అన్నాడు.

ఆ దిగ్భ్రమ నెలల తరబడి కొనసాగింది — 20-30 నిమిషాల నిద్రలో కూడా తీవ్రమైన భయంతో మేల్కొంటూనే ఉన్నాను.

ఉదయం 5:45కి పాలు తీసుకొచ్చారు. భారమైన హృదయంతో — లేదా భారమైన తొడతో — కళ్ళు తెరిచాను.

కొంత సమయం తర్వాత నా భార్య వచ్చి తమ్ముడుని ఇంటికి పంపింది. తర్వాత తిరిగి వచ్చాడు.

ఉదయం 11:30కి ఆర్థోపెడిక్ సర్జన్ వచ్చారు: "క్రాంతి, ఎలా ఉన్నారు? నిన్న చాలా కలవరపాటుకు గురయ్యారు." శస్త్రచికిత్స ఈరోజే చేస్తామని, ధైర్యంగా ఉండమని చెప్పారు.

 

శస్త్రచికిత్స:

శస్త్రచికిత్స అంతస్తుకు తీసుకెళ్ళారు. నా భార్య, తమ్ముడు పక్కన నిలబడ్డారు. తమ్ముడు అవసరమైన అనుమతి పత్రాలు సంతకం చేశాడు. తర్వాత శస్త్రచికిత్స బృందానికి అప్పగించారు — అందరూ పూర్తి క్రిమిరహిత దుస్తుల్లో ఉన్నారు.

సమయం సుమారు మధ్యాహ్నం 2:30. వెన్నుపూస మత్తు మందు ఇచ్చారు — L3, L4, L5 అని వినిపించింది.

మధ్యాహ్నం 3:00 గంటలకి శస్త్రచికిత్స గదిలోకి తీసుకెళ్ళారు. శస్త్రచికిత్స సుమారు ఐదు గంటలు సాగింది.

నా దిగువ కడుపుపై ఆకుపచ్చ శస్త్రచికిత్స వస్త్రం కప్పారు — నడుముకు కిందేమీ కనిపించలేదు. సాధారణ మరియు వెన్నుపూస మత్తు మందు, అవసరమైన ద్రావణాలు, శరీర పర్యవేక్షణ పరికరాలు అన్నీ అమర్చారు.

స్పృహలో ఉన్న క్షణాల్లో శస్త్రచికిత్స బృందం మాట్లాడేది వినిపించేది. ఒక వ్యక్తి మొత్తం చికిత్స అంతా నా పక్కన కూర్చుండి నా స్థితి గమనిస్తూ బృందంతో సమన్వయం చేశారు.

ఆ క్షణాల్లో నా మనసు కుటుంబంపైకి, దేవుడు పైకి వెళ్లింది. ఒక సీనియర్ వైద్యుడు స్థితి తెలుసుకున్నప్పుడు, శస్త్రవైద్యుడు ప్రశాంతంగా చెప్పారు: రక్తపోటు స్థిరంగా ఉంది, రక్తస్రావం తక్కువగా ఉంది, రెండు యూనిట్ల రక్తం అందుబాటులో ఉన్నాయని. ఆ కొన్ని సెకెండ్ల మాటలు చాలా ధైర్యం ఇచ్చాయి.

మళ్ళీ స్పృహకు వచ్చినప్పుడు పరిస్థితి యుద్ధరంగంలా అనిపించింది — అందరూ వేగంగా కదులుతున్నారు. రక్తపోటు 60కి పడిపోయిందని వినిపించింది. కానీ సిరలో ద్రావణాలు, రక్తమార్పిడి ఇప్పటికే మొదలయ్యాయి — నెమ్మది నెమ్మదిగా స్థిరపడింది.

పక్కన ఉన్న వ్యక్తి అడిగారు — వాంతి అనిపిస్తుందా అని. "నేను అడిగాని కాబట్టి కాదు, మీకు అవసరమైతేనే" అని చెప్పి పాత్ర పట్టుకున్నారు. కొంచెం తెల్లని ద్రవం వచ్చింది, ఉదయం తాగిన పాలు కడుపులో ఉండిపోయాయి.

నేను తెలుగు సినిమాల అభిమానిని కావడంతో — ఆ క్షణం భగవంతుడి తలుపు తట్టి వెనక్కి పంపబడినట్టు అనిపించింది.

శస్త్రచికిత్స గదిలో చలి వల్ల వళ్ళు వణుకుతుంది — ఎవరో గమనించి వస్త్రం కప్పారు.

భగవంతుని దయవల్ల, కుటుంబం ప్రార్థనల వల్ల, వైద్యుల సహాయంతో శస్త్రచికిత్స విజయవంతమైంది. బృందం అభినందించుకుంటున్న శబ్దాలు వినిపించాయి.

తీవ్రపర్యవేక్షణ విభాగానికి ICU తరలించే సమయంలో గడియారం చూశాను: రాత్రి 8:15 గంటలు.

ఈ ప్రక్రియ సుమారు ఐదు గంటలు పట్టింది, కానీ మీరు చెప్పగలిగినట్లే, నాకు కొన్ని విడి విడిగా ఉన్న క్షణాలే మాత్రమే గుర్తున్నాయి.

 

శస్త్రచికిత్స తర్వాత:

నాకు భిన్నంగా, నా భార్య మరియు తమ్ముడు ఐదు గంటలు శస్త్రచికిత్స గది బయట వేచి చూడాల్సి వచ్చింది. తర్వాతి రోజుల్లో వారు ఆ సుదీర్ఘమైన, ఉద్విగ్నతతో నిండిన గంటల అనుభవాన్ని పంచుకున్నారు. ఒకే సమయంలో అనేక శస్త్రచికిత్సలు జరుగుతుండటంతో, చాలా మంది బంధువులు బయట వేచి ఉన్నారు. సమయం గడిచేకొద్దీ కొందరు వచ్చి వెళ్ళిపోయారు, నా భార్య మరియు తమ్ముడు మాత్రం ఒకరి ముఖంలోకి ఒకరు ప్రశాంతమైన ఆతృతతో చూస్తూ నిలబడ్డారు.

రాత్రి 7:45కి శస్త్రవైద్యుని దగ్గర నుండి శస్త్రచికిత్స విజయవంతమైందని విన్నారు. ఆయన నా భార్యకు అభయమిచ్చారు: "మీ భర్త బాగున్నారు — ఇక్కడ ఒక చిన్న గుర్తు, అక్కడ కొన్ని గీతలు మాత్రమే."

నెలల తర్వాత కూడా, నా భార్య నా శరీరంపై శస్త్రచికిత్స జరిగిన చోటు చూసినప్పుడు ఆలోచించేది — వైద్యుడు "చిన్న చిన్నవి మాత్రమే" అని ఎందుకు అన్నారని. నా అభిప్రాయంలో ఆయన మాటలు అప్పటికి సరైనవే. ఐదు గంటల చికిత్స తర్వాత, ఆందోళనలో ఉన్న కుటుంబానికి ప్రతి వివరమూ చెప్పడం సరికాదు.

రాత్రి 8:30కి భార్యను తీవ్రపర్యవేక్షణ విభాగంలో కొన్ని నిమిషాలు నన్ను కలవనిచ్చారు. తమ్ముడు ఉన్నాడు కాబట్టి ఆమె ఇంటికి వెళ్ళి విశ్రాంతి తీసుకోమన్నాను. నా చేతిలో ఇంకా సిరలో ద్రావణాలు — మందులు మరియు ఒక యూనిట్ రక్తమార్పిడి జరుగుతుంది.

నా ఫెమర్ ఎముక మధ్యలో ఒక టైటానియం కడ్డీ దింపారు, పైన మరియు కింద స్క్రూలు చేత ఎముకను పునర్వ్యవస్థీకరించి స్థిరపరిచారు. ఇది కేవలం సాధారణ విరిగిన ఎముక మాత్రమే కాదు — ఎముక అనేక ముక్కలైంది, వాటిని తీగలతో కలిపారు. ఇదే నేను చేయించుకున్న ORIF శస్త్రచికిత్స విధానం.

తమ్ముడు గదిలో ఉన్నాడు. కొన్ని గంటల తర్వాత తీవ్రపర్యవేక్షణ విభాగం నుండి ఫోన్ వచ్చింది ICU — పర్యవేక్షణ సమయం ముగిసిందని, నన్ను గదికి తరలిస్తున్నారని.

తరలించే ముందు మందులు ఇచ్చారు, రక్తమార్పిడి తీసేశారు — చాలా వరకు వాడలేదు. గదికి తీసుకొచ్చిన తర్వాత సిబ్బంది, కొన్ని గంటలకొకసారి తనిఖీలు ఉంటాయని, తలుపు తెరిచే ఉంచమని తమ్ముడుకు చెప్పారు.

 

మొదటి శస్త్రచికిత్స అనంతర నొప్పి మందులతో అదుపులో ఉంచారు, కానీ కాలక్రమేణా నిరంతర నొప్పి భరించడం కష్టమైంది. మొదటి కొన్ని రోజులు అత్యంత కష్టంగా ఉన్నాయి.

చిన్న కదలికలు కూడా — మంచంపై పక్కకు తిరగడం లేదా బాత్రూమ్ చేరుకోవడం — ఒంటరిగా చేయడం అసాధ్యంగా అనిపించింది. ఆసుపత్రిలోనే శారీరక చికిత్స మొదలైంది: దృఢత్వం నివారించడానికి మరియు రక్తం గడ్డకట్టడం తగ్గించడానికి మెల్లగా, జాగ్రత్తగా వ్యాయామాలు మొదలపెట్టారు.

 

డిశ్చార్జ్:

శస్త్రచికిత్స తర్వాత మూడు రోజులు శస్త్రచికిత్స అనంతర సంరక్షణలో గడిచాయి. నా ప్రపంచం ఆసుపత్రి గది నాలుగు గోడలకే పరిమితమైంది, మరియు నా పరాధీనత యొక్క నిజం నెమ్మదిగా మనసులో నాటుకుంది.

శస్త్రచికిత్స తర్వాత మొదటి ఉదయం, నా శస్త్రవైద్యుడు రాకముందే ఎముకల విభాగాధిపతి వచ్చారు — శస్త్రచికిత్స సమయంలో నన్ను పర్యవేక్షించిన వ్యక్తిగా వారి గొంతు వినగానే గుర్తించాను. ఎడమ కాలు వేళ్ళు కదపమన్నారు — ఆశ్చర్యంగా సులభంగా చేయగలిగాను, వెన్ను కూడా కదిలింది. ఇది చాలా ధైర్యమిచ్చింది. ఆ కదలికలు క్రమం తప్పకుండా చేస్తూ ఉండమని చెప్పి వెళ్ళారు.

కొంత సమయం తర్వాత దృఢత్వం మరియు నొప్పి తిరిగొచ్చాయి — మందులు దాచిన నొప్పి ఇప్పుడు పూర్తిగా అనిపించింది. శస్త్రవైద్యుని వద్ద అడిగాను. కోలుకోవడానికి సమయం పడుతుందని, ఒక్కో అడుగూ వేయాలని చెప్పారు.

శస్త్రవైద్యుడు శారీరక చికిత్సకుని మరియు పోషకాహార నిపుణుడిని పిలిచారు. అందరి ప్రధాన లక్ష్యం ఒక్కటే — శస్త్రచికిత్స జరిగిన ప్రదేశంలో ఎటువంటి ఇన్ఫెక్షన్ లేకుండా మానాలని. వైద్య బృందం వచ్చిన ప్రతిసారీ నా తమ్ముడు మరియు భార్య ప్రతి వివరాన్ని అర్థం చేసుకోవాలని ప్రశ్నలు అడిగేవారు.

శస్త్రచికిత్స తర్వాత మొదటి రోజు చివరకు, శస్త్రవైద్యుని సహాయకుడు శుభవార్త చెప్పారు — శస్త్రచికిత్స అనంతర ఎక్స్-రే బాగుందని. తర్వాతి రోజు రక్త పరీక్ష ఫలితాలు వచ్చాయి — ఆహారపు అలవాట్లు జాగ్రత్తగా పాటించాలని, శారీరక చికిత్స క్రమం తప్పకుండా చేయాలని నొక్కి చెప్పారు.

ఫ్రాక్చర్ జరిగిన మంగళవారం నేను పనికి వెళ్ళబోతున్నాను — తర్వాతి మూడు రోజులు యాజమాన్య సందర్శనలు నిర్ణయించబడి ఉన్నాయి. ఆ సాయంత్రం నా మేనేజర్ ఫోన్ చేసి గైర్హాజరు గురించి అడిగారు, నా  భార్య జరిగింది వివరించింది. కొన్ని రోజుల తర్వాత మేనేజర్ స్వయంగా వచ్చారు. పరిస్థితి తీవ్రత అర్థం చేసుకున్నారు. వెళ్ళిపోతూ, పని విషయం చూసుకుంటామని, పై స్థాయి యాజమాన్యం మరియు సంబంధిత సిబ్బందికి చెప్తామని అభయమిచ్చారు.

శనివారం ఉదయం 11 గంటలకి, శస్త్రవైద్యుడు సమీక్ష తర్వాత ఆసుపత్రి నుండి డిశ్చార్జ్ ఆమోదించబడింది. బీమా ప్రక్రియ ఖాతాల విభాగం తో మొదలైంది.

తమ్ముడు ఎక్కువగా పురోగతిని గమనించారు. భోజనం తర్వాత ఫోన్ వచ్చింది — బీమా ఆమోదించబడిందని, పత్రాలు తీసుకోవచ్చని.

 

ఐదు రోజుల ఆసుపత్రి వాసం తర్వాత, అంబులెన్స్‌లో ఇంటికి వచ్చాను — ఆసరా కర్రలతో. ఎడమ కాలుపై బరువు వేయకూడదని కఠినమైన సూచనలు ఉన్నాయి. అంటే వాకర్ సహాయంతో మరియు కేవలం కుడి కాలుతో మంచంలోకి మరియు బయటికి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. కుటుంబం , వాకర్ సహాయంతో లిఫ్ట్ ద్వారా మొదటి అంతస్తు చేరాను.

అమ్మ మరియు మరదలు హృదయపూర్వకంగా హారతి ఇచ్చి స్వాగతించారు.

ఇంటికి తిరిగి రావడం చాలా ఆనందమిచ్చింది — ముఖ్యంగా ఆ ఐదు రోజులూ "ఎప్పటికైనా తిరిగి వస్తానా" అని భయపడిన తర్వాత. ఈ ఉపశమనం మరియు భావోద్వేగాల మిశ్రమం పరిస్థితి తీవ్రత వల్ల కూడా కావచ్చు — లేదా నా నాటకీయ స్వభావం వల్ల కూడా కావచ్చు.

 

జీవితాన్ని మళ్ళీ నేర్చుకోవడం — కష్టమైన కోలుకునే ప్రయాణం:

ఇంటికి వచ్చాక అసలు మారథాన్ మొదలైంది. నేను కేవలం కోలుకోవడం మాత్రమే కాదు — మనిషికి అత్యంత మూలభూతమైన పని: నడవడాన్ని మళ్ళీ నేర్చుకుంటున్నాను.

మొదట్లో నొప్పి నిర్వహణ, మంచు ద్వారా వాపు తగ్గించడం, మూలభూత కదలికల నిలుపుదల — ఇవే లక్ష్యాలు. వాకర్ సహాయంతో ఇంట్లో తిరుగుతూ, శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్న ఎడమ కాలుపై బరువు వేయకుండా జాగ్రత్తపడాల్సి వచ్చింది.

ఆ రోజులు శారీరకంగా మరియు మానసికంగా చాలా అలసటగా గడిచాయి. లెక్కలేనన్ని నిద్రలేని రాత్రులు, అసంపూర్ణమైన అసహజ నిద్రలు మామూలైపోయాయి. మనసు "ఒకవేళ"ల సుడిగుండంలో చిక్కుకుపోయింది. పరాధీనత, నిరాశ, శారీరకంగా మరియు మానసికంగా అలసిపోవడం — ఇవి మొదటి కోలుకోవడంలో నిరంతర తోడుగా ఉన్నాయి.

నా మందుల దినచర్య తీవ్రంగా ఉంది — రోజుకు 20 కంటే ఎక్కువ మాత్రలు, వివిధ సోంకునాశక మందులు, విటమిన్ మాత్రలు, మరియు కాల్షియం స్థాయిలు పెంచడానికి నాసికా స్ప్రే.

కానీ నిరాశ మధ్యలో, నెమ్మదిగా అయినా పురోగతి కనిపించింది. నాలుగు నెలల తీవ్రమైన రోజువారీ ఫిజియోథెరపీ నా నిత్యకృత్యమైంది. వేళ్ళు కదపడం వంటి సాధారణ కదలికలతో మొదలై, క్రమంగా నా కాలును తిరిగి చైతన్యవంతం చేసే సంక్లిష్టమైన వ్యాయామాలు వరకు.

ఫిజియోథెరపిస్ట్ కేవలం మార్గదర్శి మాత్రమే కాదు — ఆశకు దీపంగా ఉన్నారు. నా మనసు కుంగిపోయినప్పుడు కూడా ముందుకు నెట్టారు. మా అమ్మాయి మాటల్లో చెప్పాలంటే: "ఏం పర్లేదు సర్, ఏం పర్లేదు. గట్టిగా నొక్కండి" అనేవారు.

మొదట్లో శస్త్రచికిత్స జరిగిన ప్రదేశానికి మళ్ళీ కట్టు కట్టడానికి వారానికి ఒకసారి ఆసుపత్రికి వెళ్ళేవాళ్ళం. ఎక్స్-రేలు అనేక కోణాల నుండి తీశారు. రెండు వారాల తర్వాత కట్టు తొలగించారు, కుట్లు తీసేశారు.

కోలుకోవడం క్రమంగా పెరుగుతూ వచ్చింది: వేళ్ళు కదిలించడం నుండి పాక్షిక బరువు వెయడం వరకు. ఎడమ కాలుపై నా మొత్తం బరువులో 20% మాత్రమే — ప్రతి అడుగులో మానసిక లెక్కింపు. చిన్న విజయాలు పట్టుదలకు నిదర్శనంగా నిలిచాయి. కాలక్రమేణా వారపు ఆసుపత్రి సమీక్షలు రెండు వారాలకొకసారి, తర్వాత నెలకొకసారి అయ్యాయి.

వారాలు గడిచేకొద్దీ కాలు మీద బరువు వెయడం 50%కు పెరిగింది. నాలుగు కాళ్ళ వాకర్ నుండి వాకర్ కర్రకు మారడం — కొత్తగా వచ్చిన, అయినా సరే పాక్షిక స్వేచ్ఛకు ఒక ప్రత్యక్ష చిహ్నం.

ఫిజియోథెరపీ — ఒంటరిగా మరియు కుటుంబం సహాయంతో — రోజువారీ దినచర్య అయింది: మడత మరియు బలపరిచే వ్యాయామాలు, సమతుల్య పని, మరియు చివరికి సహాయాలు లేకుండా నడవడం. పురోగతి ఒక్కోసారి మందగా అనిపించినా, చిన్న విజయాలు — ఎక్కువసేపు నిలబడడం లేదా స్వతంత్రంగా అడుగులు వేయడం — ముందుకు నడిపించాయి.

కొన్ని రోజులు వాతావరణ మార్పులతో లేదా ఎక్కువ ఫిజియోథెరపి చేసినప్పుడు తొడ నొప్పిగా ఉండేది — పూర్తిగా కాదు కానీ, మొత్తం శక్తి నెమ్మది నెమ్మదిగా తిరిగొచ్చింది.

ఫెమర్ ఫ్రాక్చర్ మీ సహనం మరియు స్థితిస్థాపకతను మరే విషయమూ పరీక్షించనంత పరీక్షిస్తుంది. అయితే, సరైన వైద్య సంరక్షణ, తగినంత విశ్రాంతి, సమతుల్య పోషకాహారం — మాంసకృత్తులు మరియు విటమిన్ మాత్రలతో కూడిన — మరియు నిరంతర శారీరక చికిత్సతో మానవ శరీరం అద్భుతంగా కోలుకుంటుంది. టైటానియం కడ్డీ తన పని చేస్తుంది, మరియు వైద్యులు క్రమం తప్పకుండా ఎముక అతుకును పర్యవేక్షిస్తూ ఉంటారు.

అక్టోబర్ 2022 నాటికి, ఫ్రాక్చర్ జరిగి ఎనిమిది నెలలకు, కొంచెం కుంటుతూ నడుస్తూ తేలికపాటి రోజువారీ కార్యకలాపాలకు తిరిగొచ్చాను. ఇంకా గుర్తులు ఉన్నాయి — తొడపై మచ్చ, అప్పుడప్పుడు దృఢత్వం, కొంచెం వాపు — కానీ నా పురోగతికి లోతైన కృతజ్ఞత.

 

కొత్త జీవన దృక్కోణం:

ఈ అనూహ్యమైన మలుపు నా శరీరంపై మాత్రమే కాదు — నా దృక్పథాన్ని పూర్తిగా మార్చివేసింది. నా వ్యక్తిగత, శారీరక మరియు వృత్తి జీవితాలు అన్నీ ప్రభావితమయ్యాయి, నా అగ్రాధికారాలు మారాయి.

వెనక్కి చూస్తే అర్థమవుతుంది — ఈ ఫ్రాక్చర్ ఒక ఎముకను మాత్రమే విరవలేదు; నా ధైర్యాన్ని కదిలించింది, నిత్యక్రమాన్ని చెదరగొట్టింది, మనసును ఒక్కోసారి పరీక్షించింది. అయినా అది నాకు ఒక గొప్పదాన్ని ఇచ్చింది: స్థితిస్థాపకత.

సహనం నేర్చుకున్నాను — కోలుకోవడాన్ని వేగవంతం చేయలేం.

కృతజ్ఞత కనుగొన్నాను — కుటుంబం, మిత్రులు, వైద్యులు లేకపోతే కోలుకోవడం సాధ్యం కాకపోయేది.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నా శక్తి కనుగొన్నాను — ప్రతి నొప్పి అడుగులో నేను అనుకున్నదానికంటే ఎక్కువ చేయగలనని నిరూపించుకున్నాను.

ఈ అనుభవం నన్ను మార్చింది — జీవితంలోని అత్యంత సాధారణ క్షణాలను ప్రేమించడం, కష్టమైన సమయాల్లో కూడా ఆశను పట్టుకోవడం నేర్పింది. నాలుగు సంవత్సరాల తర్వాత, నేను వేసే ప్రతి అడుగు సాధారణమైనది కాదు — అది స్థితిస్థాపకతకు గుర్తు.

ఫ్రాక్చర్ కి ముందు నా వేగవంతమైన జీవనం నెమ్మదించింది, ఆలోచించే అవకాశం ఇచ్చింది. నా కుటుంబం యొక్క నిజమైన విలువ అప్పుడు అర్థమైంది. వారి అచంచలమైన మద్దతు, సహనం, ప్రతి వెనుకడుగులో మరియు చిన్న విజయంలో వారి సాన్నిహిత్యం — నా పునాది అయింది. కుటుంబం, మిత్రులు మరియు వైద్య బృందం సహాయంతో నేను కేవలం గట్టెక్కలేదు — మరింత బలంగా బయటపడ్డాను.

 

కృతజ్ఞతలు:

నా భార్యకు కృతజ్ఞతలు — నేను నిలబడలేకపోయినప్పుడు నా పక్కన నిలబడినందుకు.

మా అమ్మకు కృతజ్ఞతలు — ప్రతి ఫిజియోథెరపీ సెషన్ లో నా నొప్పి చూసి తట్టుకున్నందుకు.

నా తమ్ముడుకు కృతజ్ఞతలు — రెండు వారాలు ఆసుపత్రి అనుష్ఠానాలు, కొనుగోళ్ళు వంటి అన్నింటినీ సంభాళించి, తన స్వంత జీవితాన్ని ఆపుకున్నందుకు.

నా మరదలికి కృతజ్ఞతలు — నిరంతరం "గట్టిగా తిన్నాలి, గట్టిగా తిన్నాలి!" అని గుర్తు చేసి బలంగా ఉండమని ప్రోత్సహించినందుకు.

మా పక్కింటివారికి కృతజ్ఞతలు — అత్యంత అవసరమైన సమయంలో అండగా నిలబడి మద్దతు అందించినందుకు.

నా వైద్యులకు, ఫిజియోథెరపిస్ట్ మరియు మొత్తం వైద్య బృందానికి కృతజ్ఞతలు — ఈ యాత్రను భరించేలా చేసినందుకు.