రెండు దశాబ్దాలు – ఒక వీధి
ఈరోజు సాయంత్రం మైలవరంలో డ్రైవ్ చేస్తూ వేర్వేరు వీధులు, లేన్లు, కాలనీల్లో తిరిగాను.ఒక్కో చోట చూస్తుంటే… అప్పటితో పోలిస్తే ఎంత మార్పు!
బహుళ అంతస్తుల ఇళ్ళు, అపార్ట్మెంట్లు, వాహనాలు… ఏది చూసినా కొత్తదే.
అలా రామకృష్ణ కాలనీ మొదటి లేన్లోకి వెళ్లగానే, ఒక్కసారిగా ఒక ఇంటి ముందు ఆగిపోయాను.
అదే… మేము ఒకప్పుడు ఉండిన ఇల్లు.
ఆ ఇల్లు ఇంకా అలాగే ఉంది.
ఏమాత్రం మారలేదు.
అదే పాత పెంకుటిల్లు.
అంతే…
ఒక్కసారిగా ఒక జ్ఞాపకం మెదళ్లలో మెరుపులా మెరిసింది.
ఈ సంఘటన జరిగి ఇప్పటికి ఇరవై ఏళ్లకు పైగానే అవుతుంది.
అయితే కథ మొదలెడదాం.
మీ అందరికీ నా పేరు తెలుసు కదా?
ఏంటి ఆ పేరు?
క్రాంతి… లేదా క్రాంతి కృష్ణ?
ఈ సంఘటన నేను బీటెక్ చదువుతున్న రోజులలో, మైలవరంలో జరిగింది.
అప్పుడు మా ఫ్రెండ్స్ చాలామంది చదువుల కోసం ఊరి బయట ఉండేవారు.
ఎప్పుడైనా వాళ్లు మైలవరానికి వస్తే… మా ఇంటికే రావడం ఒక రకమైన ఆనవాయితీలా ఉండేది.
ఇప్పుడు ఆ రోజులు గుర్తు చేసుకుంటే…
చాలా బాగుంటుంది.
చిన్న చిన్న విషయాల్లోనూ ఎంత ఆనందం ఉండేదో!
అలా ఒకసారి, ఒక ఫ్రెండ్ మైలవరానికి వచ్చాడు.
సాధారణంగా చేసేలా, ఆ సాయంత్రం మా ఇంటికి వచ్చాడు.
మా ఇల్లు రామకృష్ణ కాలనీ మొదటి లేన్ చివర్లో ఉండేది.
ఇంట్లోకి వెళ్లగానే, వరండాలో కొంతమంది పెద్దవాళ్లు కూర్చుని ఉన్నారు.
వాళ్లు మా బంధువులేమో అనుకుని, నా కోసం అడిగాడు.
“క్రాంతి ఉన్నాడా?”
“క్రాంతి ఉన్నాడా?”
“క్రాంతి ఉన్నాడా?”
అదంతా విన్న వాళ్లు ఒక్కసారిగా,
“ఎందుకు?” అని అడిగారు.
అతను ధైర్యంగా,
“క్రాంతి నా ఫ్రెండ్. ఖచ్చితంగా ఉంటాడు!” అన్నాడు.
వాళ్లు కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి,
“క్రాంతీ… క్రాంతీ…” అని పిలిచారు.
అప్పుడు బయటకు వచ్చాడు…
ఒక చిన్న పిల్లాడు.
పది ఏళ్లు కూడా లేని క్రాంతి.
ఇప్పుడు షాక్ తినే వంతు మా ఫ్రెండ్ది.
ఆ సమయంలో అతని మైండ్లో ఏం నడిచిందో నాకు తెలియదు కానీ…
బహుశా టైమ్ ట్రావెల్ గురించి ఆలోచించి ఉంటాడు 
కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం, కొద్దిసేపు ఇబ్బంది, కొద్దిసేపు నవ్వులు…
తర్వాత అతను అన్నాడు,
“నేను చెప్పే క్రాంతి నా వయసు వాడు…
నా స్కూల్ మేట్…
ఈ ఇంట్లో అమ్మానాన్నలతో ఉండేవాడు.”
అదంతా విన్న చిన్న క్రాంతి ఉత్సాహంగా,
“నాకు తెలుసు క్రాంతి అన్నయ్య!
నాకు తెలుసు క్రాంతి అన్నయ్య!” అన్నాడు.
అదే సమయంలో, నేను మాత్రం
కొద్దిదూరంలో ఉన్న మా కొత్త ఇంట్లో హాయిగా చిల్లింగ్ చేస్తున్నాను.
ఆ ఫ్రెండ్ ఊరి బయట ఉన్న సమయంలో,
మేము అదే లేన్లో ఇంకొక ఇంటికి షిఫ్ట్ అయ్యాం—
కేవలం కొన్ని ఇళ్ళ దూరంలోనే.
ఆ ఇంటి ఎదురుగా ఒక ఖాళీ స్థలం ఉండేది.
అక్కడే మా సాయంత్రాలన్నీ—
ఆటలు, పిల్లల్ని చూడడం, కాలక్షేపం.
అందుకే ఈ చిన్న క్రాంతికి నేను బాగా తెలుసు.
నాకూ అతను బాగా తెలుసు.
తన చెల్లితో, మిగతా పిల్లలతో అక్కడే ఆడేవాడు.
ఇప్పుడు చెప్పండి…
ఇది ఫన్నీ సంఘటన కాదా?
చాలా చాలా ఫన్నీ!!!
సాధారణంగా మనం ఎవరినైనా వెతికితే, వాళ్లు ఆ చోట ఉండరు.
కానీ ఇక్కడ ఏమైంది తెలుసా?
అతను ఉన్నాడు…
కానీ నిజానికి అతను కాదు.
కొన్ని నిమిషాల తర్వాత,
నా ఇంట్లో కంప్యూటర్లో పాటలు ప్లే అవుతుండగా బయటకు వచ్చాను.
అప్పుడు చూశాను—
మా ఫ్రెండ్ నా వైపు వస్తున్నాడు…
క్రాంతితో కలిసి.
లేదా ఇలా చెప్పాలి—
చిన్న క్రాంతి, పెద్ద క్రాంతి వైపు వస్తున్నాడు.
నాకు ఒక్కసారిగా అర్థం కాలేదు.
ఏం జరుగుతోంది?
ఈ వైపు నుంచి ఎందుకు వస్తున్నాడు?
ఇతనితో క్రాంతి ఎందుకు?
నన్ను చూడగానే,
మా ఫ్రెండ్ ఉత్సాహంతో పరుగెత్తుకొచ్చాడు.
మొదట చెప్పింది ఏంటంటే—
ఇప్పుడే జరిగిన ఆ ఫన్నీ సంఘటన మొత్తం.
ఇలా…
ఒక సాధారణ సాయంత్రం
ఇరవై ఏళ్ల తర్వాత కూడా నవ్వు తెప్పించే
ఒక జ్ఞాపకంగా మారిపోయింది.
No comments:
Post a Comment